Düzünü desəm, bu hekayəni hələ heç kimə tam olaraq danışmamışam, çünki özüm də hələ də inana bilmirəm ki, bu qədər sadə bir təsadüf mənim üçün bu qədər böyük bir dəyişiklik yarada bilər. Amma indi oturub düşünürəm ki, bəlkə də bu təcrübəni bölüşməyin vaxtı çatıb, çünki həyatımızda elə anlar olur ki, onları yaşamaq yetərli deyil, onları sözlə çatdırmaq, başqalarına da ilham vermək lazımdır. Mən işimlə əlaqədar olaraq tez-tez səfərlərə çıxıram. O vaxt da bir iş görüşü üçün başqa şəhərə, Xəzər dənizinin sahilindəki gözəl bir otelə getmişdim. Gün ərzində görüşlər, danışıqlar, imzalar, sənədlər... Axşama yaxın o qədər yorulmuşdum ki, öz otağıma qayıdıb paltarımı dəyişən kimi çarpayıya uzanıb bir neçə dəqiqə gözlərimi yumdum. Otaq tam sükut içində idi, pəncərədən dənizin sakit səsi gəlirdi, amma mənim beynim hələ də günün təəssüratları ilə doluydu. Başımı qaldırıb saata baxdım, gecə yarısını keçmişdi, amma yuxu hələ gəlmirdi. Bəzən belə olur: bədənin yorğundur, amma düşüncələr dayanmır, fırlanır, fırlanır. Mən də durub çanta açdım, orada iki-üç gündür açmadığım bir jurnal vardı. Əslində bu jurnal mənim üçün bir növ sığınacaqdır, həyatımda baş verən maraqlı hadisələri, hissləri, düşüncələri yazıram. O gecə də qələmi əlimə alıb nə isə yazmaq istədim, amma sözlər gəlmirdi. Sadəcə olaraq boş vərəqlərə baxıb qaldım. O an hiss etdim ki, bəlkə də beynim o qədər dolu idi ki, orada heç bir şeyə yer yox idi. Və sonra birdən içimdə elə bir impuls yarandı ki, durub telefonumu götürdüm. Nə üçün? Özüm də bilmirdim. Sadəcə barmaqlarım ekranda gəzirdi.
Oteldə internet əla mükəmməl idi, sürətli və rahat, mən isə otel çarpayısında arxaya söykənmiş, yağışın pəncərə şüşələrində xışıltısına qulaq asırdım. Yağış o axşam xüsusi bir ritmlə yağırdı, sanki dənizlə birlikdə bir növ simfoniya yaradırdı. Mən əvvəlcə sadəcə xəbərlərə, sonra sosial şəbəkələrə baxdım, sonra isə birdən maraqlı bir keçid mənə naməlum bir səhifə açdı. Bu, elə gözlənilməz bir qarşılaşma idi ki, heç hazırlığım yox idi. Səhifənin dizaynı diqqətimi çəkdi, çünki qaranlıq fonda parlaq işıqlar vardı, amma bu işıqlar gözü yormurdu, əksinə, isti və cəlbedici idi. Mən bir neçə dəqiqə sadəcə ətrafa baxdım, qaydaları, təsvirləri, rəqəmləri oxudum. Yadıma bir vaxtlar internetdə oxuduğum bir məqalə düşdü, orada bu cür platformaların fərqli xüsusiyyətlərindən danışılırdı və mən o zaman maraqlanmışdım ki, görəsən bu həqiqətən nə qədər yayılıb. O gecə isə mən bu suala öz gözlərimlə cavab tapmaq qərarına gəldim. İlk başda, əlbəttə, mən tərəddüd etdim, çünki bilirdim ki, bu məsuliyyətli bir addımdır, amma sonra öz-özümə dedim ki, bax, sən böyük bir insansan, öz seçimini özün edə bilərsən. Mənim kimi təcrübəli bir adam üçün bu, sadəcə bir araşdırma, bir maraq ola bilər. Və mən qərar verdim. İlk olaraq, heç bir tələsmədən, platformanın bütün bölmələrini gəzdim, oxudum, anlamağa çalışdım. Bu mənə elə gəldi ki, yeni bir musiqi alətində ilk notları sınamaq kimidir. Hər düymə, hər keçid yeni bir səs, yeni bir hiss oyadırdı. O ara düşündüm ki, görəsən bu platforma nə qədər tanınmışdır? Onun tarixi, arxasında duran komanda, inkişaf mərhələləri barədə məlumatım varmı? Və sonra yadıma gəldi ki, bir dəfə internetdə bu platforma ilə bağlı geniş bir məqaləyə rast gəlmişdim, sanki mostbet wiki səhifəsindən çıxarılmış kimi bir mənbə idi, orada bu sistemin necə işlədiyi, haradan yarandığı, hansı ölkələrdə populyar olduğu barədə ətraflı yazılmışdı. O vaxt mən bunu sadəcə maraqlı fakt kimi oxuyub keçmişdim, amma indi bu məlumat mənə o qədər faydalı oldu ki, mənə güvən hissi bəxş etdi.
Gecə saatları sürətlə keçir, mən isə artıq bu yeni dünyanın içinə qərq olmuşdum. Etiraf edim ki, ilk mərcim vaxtı əl-ayağım bir az tutuldu. Axı bu, mənim üçün tamamilə yeni bir təcrübə idi. Amma nə qədər qəribə səslənsə də, bu həyəcan xoş idi. Mən elə bil özümlə yarışırdım: bəs baxaq, mənim intuisiyam mənə nə deyəcək? Və o an, ekranda rəqəmlər dəyişməyə başlayanda, mən öz-özümə gülümsədim. Çünki nəticə mənim xeyrimə oldu. Bu ilk qələbə, hətta çox cüzi olsa da, mənə elə bir sevinc gətirdi ki, sanki uşaq vaxtı ilk dəfə təyyarə uçurtmasını havaya qaldırmışdım. Mən dərhal özümü dayandırdım, nəfəs aldım, bir stəkan su içdim və düşündüm: bəs bu niyə bu qədər xoşdur? Yəni bu, sadəcə pul qazanmaqdan daha dərin bir şey idi. Bu, özünü sınamaq, öz qərarlarının nəticəsini ani görmək idi. Bu həyatda çox az şey bizə bu qədər tez geri dönüş verir. Mən o an anladım ki, insanların bu cür oyunlara meyli təsadüfi deyil, çünki bu, onlara ani bir nəticə, ani bir qənaət hissi yaşadır. Amma mən həm də bilirdim ki, bu qədər asan qələbə məni çaşdırmamalıdır. Ona görə də daha ehtiyatlı addımlarla davam etdim. Hər yeni mərcdən əvvəl bir neçə saniyə gözlədim, düşündüm, analiz etdim. Bəzən sadəcə keçib getdim, çünki hiss etdim ki, bu an deyil. Bu yanaşma mənə çox kömək etdi, çünki mən dərhal anladım ki, bu oyun tələskənliyi sevmir. O, səbr, diqqət və özünə inam tələb edir. Və ən maraqlısı odur ki, gecə irəlilədikcə mənim bu intuisiyam daha da kəskinləşirdi. Sanki saat əqrəbləri ilə birlikdə mənim də daxili saatım daha dəqiq işləyirdi.
Saata baxanda artıq saat ikini keçmişdi, amma mən heç yorğun deyildim. Tam əksinə, içimdə elə bir enerji mənbəyi açılmışdı ki, sanki bütün günü yuxulamışdım. Pəncərədən baxanda gördüm ki, yağış artıq dayanıb, buludlar dağılıb, aydın səmada ulduzlar görünür. O mənzərə mənə o qədər gözəl gəldi ki, durub bir neçə dəqiqə pəncərə qarşısında dayandım, dənizin iyini içinə çəkdim. O an fikirləşdim ki, əgər mən bu otaqda olmasaydım, bu gecəni necə keçirərdim? Yəqin ki, televizora baxıb yatardım. Amma burada mən real bir macəra yaşadım, özümü yeni bir sahədə sınadım və qalib gəldim. Otağa qayıdıb yenə ekrana baxdığımda, balansımın əvvəlkindən xeyli çox olduğunu gördüm. Bu mənə elə bir qürur hissi verdi ki, deyə bilmərəm. Amma mən qərar verdim ki, dayanım. Çünki ən vacib qaydanı öyrənmişdim: nə vaxt dayanacağını bilmək. Və mən dayandım. Telefonu yığıb masanın üstünə qoydum, sonra isə çarpayıya uzandım. Yuxu tezliklə gəldi, rahat, şirin bir yuxu idi. Səhər saat səkkizdə oyananda ilk işim telefonuma baxmaq oldu. Dünənki balans hələ də orada idi, dünənki sevinc hələ də içimdə idi. Mən durub duşa girdim, geyindim və səhər yeməyinə endim. O səhər yeməyi mənə başqa cür dadlı gəldi. Hər qurtum çay, hər qaşıq omlet mənə yeni bir günün, yeni bir imkanın simvolu kimi göründü.
Həmin səfərdən qayıdandan sonra mən öz həyatımda bəzi kiçik dəyişikliklər etdim. Daha az əsəbləşirəm, daha çox gülümsəyirəm. Bu təcrübə mənə göstərdi ki, həyatda hər an yeni bir qapı açıla bilər, sadəcə olaraq o qapını görmək lazımdır. Mən əvvəllər çox qapalı, çox ehtiyatlı bir insan idim, amma indi bilirəm ki, bəzən kiçik risklər böyük xoşbəxtlik gətirə bilər. Təbii ki, mən hələ də öz sərhədlərimi bilirəm, amma bu sərhədlər artıq məni qorxutmur, əksinə, mənə güvən verir. Bu günlərdə bir dostumla söhbət edirdim, o, məndən soruşdu ki, axı sən hardan öyrəndin bu oyunları, hardan bildin ki, bu təhlükəsizdir? Mən gülümsəyib dedim ki, bax, mən də bir zamanlar o sualları verirdim, amma sonra özüm üçün bir çox şeyi araşdırdım, o cümlədən müxtəlif mənbələri oxudum, hətta mostbet wiki kimi ümumi məlumat bazalarına da baxdım ki, bu sistemin mahiyyətini başa düşüm. Bu araşdırmalar mənə güvən verdi. Mən o dostuma dedim ki, əgər maraqlanırsansa, qorxma, amma ehtiyatlı ol, sərhədlərini bil, özünü tanı. Çünki ən böyük qələbə bu oyunlarda deyil, öz nəfsini tanımaqdır. İndi aylar keçir, amma mən hələ də o otel gecəsini xatırlayıram. O yağış, o dəniz səsi, o ekrandakı rəqəmlər və o qəfil sevinc. Bu yaddaş mənə isti bir hiss verir. Və nə vaxtsa yenə bir səfərdə, bir otel otağında, gecə yarısı oyanıb telefonuma baxsam, yenə eyni sevinci yaşaya biləcəyimi bilirəm. Amma indi mən daha təcrübəliyəm, daha müdrikəm. Buna görə də, bu hekayə mənim üçün təkcə bir macəra deyil, həm də bir dərsdir. O dərs ki, həyatı ciddiyə al, amma həyatdan zövq almağı da unutma. Çünki sonunda xatirələr qalır, hisslər qalır, gülüşlər qalır. Və mən o gecədən yalnız təbəssüm aparmışam. Bu, mənim üçün ən böyük qazancdır. İndi bu sətirləri oxuyan sən, əgər heç vaxt belə bir şey sınamamısansa, bəlkə də vaxtı çatıb? Yoxsa hələ də qorxursan? Qorxu normaldır, amma maraq da normaldır. Əsas olan tarazlığı saxlamaqdır. Mən o tarazlığı tapdım. Və bu, məni xoşbəxt edir.