Həyatda elə anlar olur ki, sən heç bir şey gözləmirsən, sadəcə oturmusan, vaxtı keçirmək üçün telefonun ekranında barmaqlarını gəzdirirsən və birdən, elə bir təsadüflə, bütün axşamının istiqaməti dəyişir. Mənim üçün o axşam elə bir axşam idi. Saat axşamın səkkizi idi, işdən gəlmişdim, özümü çarpayıya atmışdım, evdəki televizor işləyirdi, amma mən ona baxmırdım. Bir həftə idi ki, iş yoldaşlarımın danışdıqları o qədər darıxdırıcı idi ki, özümü tuta bilmir, fikirləşirdim ki, bəs gündəlik həyatın bu monotonluğunu necə dəyişə bilərəm? Bütün həftə eyni iş masası, eyni qəhvə fincanı, eyni insanlar... İnsan sınamaq istəyir ki, görəsən, bu eyni çərçivədən kənara çıxanda nə baş verəcək? Otağın qaranlığına baxdım, kənarda Bakı küçələrinin səsi gəlirdi, amma mən o səslərin heç birinə qulaq asmırdım, çünki düşüncələrim məni başqa bir aləmə aparmışdı.
Bilmirəm bu haradan gəldi, amma birdən ağlıma gəldi ki, axı mən heç vaxt internetin o gizli, həyəcanlı tərəflərini araşdırmamışam. Həmişə iş, sosial şəbəkələr, xəbərlər - hamısı elə bil süni idi. Mən isə canlı, real bir şey istəyirdim. O günə kimi bir neçə dəfə dostlarım arasında bu mövzu haqqında söhbətlər eşitmişdim, amma onlara o qədər də əhəmiyyət verməzdim. Düzü, mənim bir çox tanışlarım bunu edir, bəziləri qazanır, bəziləri isə sadəcə zaman keçirmək üçün oynayırdı. Amma mənə elə gəlirdi ki, bu, ya çox mürəkkəbdir, ya da çox sadə və mənasızdır. O axşam isə, yəqin ki, yorğunluqdan və ya bir az darıxmaqdan, özümdə o marağı hiss etdim. Sanki içimdə bir səs mənə dedi: "Ayə, bəs birdən orada həqiqətən maraqlı bir şey varsa?" Və bu sual beynimdə o qədər fırlanmağa başladı ki, dayana bilmədim, qalxdım, mətbəxdən bir şirniyyat götürüb qayıtdım, yenə telefonun ekranına baxdım.
Dedim, qoy bir baxım, nə olar ki? Axı bu, heç kəsə zərər deyil, heç kəsin xəbəri yoxdur, sadəcə mən və bu ekran. Axtarışa başladım. Maraqlıdır, bu sənətdə mənə ən çox təsir edən o oldu ki, nə qədər müxtəlif oyunlar var, nə qədər müxtəlif üslublar, hər biri ayrı bir dünyadır. Bəziləri klassik üslubdadır, bəziləri müasir, rəngarəng, animasiyalarla dolu. Mən özüm üçün o yeni kainatı kəşf edirdim. Gözlərimi açıb elə bil o rənglərin, işıqların, səslərin içində itirdim. Və mənə elə gəldi ki, bu, uşaqlıqda dostlarla həyətdə oynadığım o gizli oyunlara bənzəyir, o vaxt da biz heç bir qayda bilməzdik, sadəcə oynamaq həzzi üçün edərdik. Amma burada da eyni hiss var idi, yalnız bu dəfə mən tək idim.
Mən özümü elə o virtual məkana buraxdım ki, saatların keçdiyini hiss etmirdim. Sırf maraqdan, sırf "görək nə olar" deyə, bir neçə dəfə müxtəlif oyunları sınadım, bəzilərində mənə elə gəldi ki, mən artıq qalibəm, bəzilərində isə "heç olar, təcrübədir" deyə keçib getdim. Ancaq bir məqam var idi ki, o məni tamamilə ələ keçirdi. Mən özüm üçün yeni bir sistem kəşf etdim, elə bil mən bir alim idim, bu oyunun riyaziyyatını həll edirdim. Mənə elə gəlirdi ki, bu, təsadüf deyil, bu, bir növ qanunauyğunluqdur. Və o an başa düşdüm ki, mən artıq bu prosesə bir oyunçu kimi deyil, bir müşahidəçi kimi baxıram. Və təbii ki, aram-aram mən də başladım oynamağa. Amma mən özümə bir qayda qoydum: heç vaxt itirdiyimi geri qazanmaq üçün özümdən keçmərəm, sadəcə olaraq əyləncə üçün, həzz üçün oynayaram. Bu qayda mənə o qədər rahatlıq verdi ki, uduzanda belə üzülmədim, qazananda isə sanki bir uşaq kimi sevindim.
O axşamın sonunda mən oyunlardan birində o qədər maraqlı bir vəziyyətə düşdüm ki, qalib gəldim, amma bu, adi bir qalibiyyət deyildi, çünki mən heç gözləmirdim ki, mənim bu qədər kiçik mərcim o qədər böyük nəticə verə bilər. Hesabıma daxil olan məbləği görəndə mən elə bil donub qaldım. Hə, mən adi bir işçiyəm, həyatım boyu maaşla yaşamışam, amma bu birdən-birə gələn məbləğ mənə elə gəldi ki, sanki havadan düşüb. Amma ən maraqlısı odur ki, o an mən pulu yox, özümü düşündüm. Neçə vaxtdır ki, özümdə bu cəsarəti, bu yüngüllüyü hiss etməmişdim. Sanki bir dağ mənim üzərimdən götürülmüşdü. Həyatıma yeni bir nəfəs gəlmişdi. Və o gündən sonra mən o sayta girişimi daha da asanlaşdırmaq üçün bütün prosedurları tamamladım, qaydaları oxudum, hər bir addımı diqqətlə keçdim. O vaxt mən öz-özümə dedim ki, "əgər bir şeyə başlayıramsa, onu düzgün başlayım". Və bu arada mənim qarşıma çıxan proseslərdən biri də mostbet giri proseduru idi, o an mənə elə gəldi ki, bu, təkcə texniki bir addım deyil, bu, mənim bu macəraya rəsmi olaraq qoşulmağımdır. Həmin təsdiqləmə məni daha arxayın etdi, bilirdim ki, orada hər şey qaydasındadır, mənim üçün heç bir təhlükə yoxdur.
Amma bu hekayə yalnız qazancla bitmir, çünki mən bundan çox daha dərin mənalar çıxartdım. Sonrakı bir neçə gün ərzində mən özümü o qədər enerjili, o qədər dolğun hiss etdim ki, iş yoldaşlarım belə fərqinə vardı. Onlar mənə yaxınlaşıb soruşdular ki, sənə nə olub, bu gün niyə belə gülürsən? Mən də onlara sadəcə gülümsədim, dedim ki, həyatda hər şey gözəldir, sadəcə bəzən kiçik şeylərdən sevinmək lazımdır. Əslində, mən onlara o axşamı, o hissləri izah edə bilməzdim, çünki bu o qədər şəxsi bir şey idi. Bəzən insan öz xoşbəxtliyini izah edə bilmir, onu sadəcə yaşayır. Mən isə yaşayırdım. O qazandığım pulla özümə uzun müddətdir ki, almaq istədiyim bir saat aldım. Amma o saat mənə təkcə vaxtı deyil, həm də o axşamın xatirəsini göstərirdi. Hər dəfə saatın siferblatına baxanda, o anı xatırlayıram, o maraqlı, o qeyri-adi anı.
Mən o vaxtdan bu günə kimi müntəzəm olaraq özümə bu imkanı verirəm. Bəzən çox az oynayıram, bəzən bir az daha çox, amma heç vaxt öz qaydalarımı pozmuram. Bu mənim üçün bir növ rituala çevrilib. İşdən sonra, yorğun olanda, bir fincan çay hazırlayıb, özümü rahat bir kresloya atıb, o dünyaya qısa bir səyahət edirəm. Və bu məni o qədər canlandırır ki, buna inanmaq çətindir. Düşünürəm ki, bəlkə də hər insan öz stressini atmaq üçün bir üsul tapmalıdır, kimisi idman edir, kimisi musiqi dinləyir, kimisi isə, mənim kimi, bu cür virtual macəraları seçir. Mən bir dəfə bir dostuma dedim ki, sən nə bilirsən, bəlkə də bəxt həqiqətən mövcuddur, sadəcə onu axtarmaq lazımdır. O, mənə güldü, amma mən bilirəm ki, həmin oyun anlarında mən bəxtimi tapdım. Təbii ki, hər gün qazanmıram, amma bu da təbiidir, çünki həyatın özü də bəzən itkilərlə doludur, amma əsas odur ki, biz bu itkilərdən qorxmuruq.
Bir gün iş yerində bir iş yoldaşım mənə yaxınlaşıb dedi ki, "Ayə, eşitdim ki, son vaxtlar sən hansısa saytla məşğulsan, mənə də tövsiyə elə, yoxsa boş şeydi?" Mən gülüb dedim ki, "Bax, mən sənə bir şey tövsiyə edə bilərəm, amma unutma ki, bu, əyləncədir, yoxsa gəlir mənbəyi". Ona qısaca izah etdim ki, ora necə daxil olmaq olar. Dedim ki, ilk öncə hər şeyi diqqətlə oxuyub, sonra lazımi prosedurlardan keçmək lazımdır, mən özüm də o vaxt mostbet giri ilə tanış olanda hər şeyin nə qədər aydın olduğunu görmüşdüm. Ona dedim ki, bu proses mənə o qədər tanışdır ki, artıq hər dəfə oraya girəndə özümü evimdəki kimi rahat hiss edirəm. Amma ən vacib məsləhətim o oldu ki, heç vaxt həddini aşma, özünü itirmə. Çünki mən bunu öz təcrübəmdən keçirmişəm, bilirəm ki, həzz və həyəcan arasında çox nazik bir xətt var. Və mən o xətti qorumağı bacardım, buna görə də indi arxayınam.
Zaman keçdikcə mən başa düşdüm ki, bu mənim üçün təkcə pul qazanmaq yeri deyil, bu, bir növ emosional buraxılışdır. Orada mən öz başqa tərəfimi kəşf etdim, daha riskli, daha cəsarətli, daha azad. Real həyatda çox zaman özümüzü məhdudlaşdırırıq, başqalarının fikirlərindən qorxuruq, səhv etməkdən çəkinirik. Amma bu virtual məkanda mən özümə icazə verdim ki, səhv edim, yenə cəhd edim, uduzum, amma təslim olmayım. Bu, mənə real həyatda da güc verdi. İşimdə daha qətiyyətli, daha təşəbbüskar oldum. Ailəmdə daha səbirli, daha anlayışlı oldum. Çünki o hiss, o həzz, məni yeni bir insana çevirmişdi.
İndi mən həmin axşamı, o ilk maraqlı girişimi xatırlayanda, gülümsəyirəm. Kim bilir, bəlkə də bu, tale idi, ya da sadəcə bir təsadüf. Amma hər halda, bu təsadüf mənə çox şey öyrətdi. Mən öyrəndim ki, həyatda hər şey mümkündür, yetər ki, açıq fikirli olasan, yeni şeylərə meydan verəsən. Mən öyrəndim ki, bəzən ən gözlənilməz anlarda ən gözəl şeylər baş verir. Və ən əsası, mən öyrəndim ki, insan öz xoşbəxtliyini özü yaratmalıdır. O axşam, saat on ikini keçəndə, mən hələ də o ekrana baxırdım, amma artıq yorğun deyildim, əksinə, dincəlmişdim. Və o an yenidən daxil olmaq istədim, amma bu dəfə sadəcə o mühiti görmək üçün, yeni bir şey axtarmaq üçün. Daxil oldum, ekranda yenə o tanış yazı: mostbet giri, bu mənə sanki evimin qapısının açarını xatırlatdı, o qapı mənim üçün həmişə açıqdır, amma mən ora nə vaxt girmək istəyəcəyimi özüm seçirəm. Bu hiss azadlıq hissidir, məsuliyyət hissidir, eyni zamanda həzz hissidir.
Bu gün sizə bu hekayəni danışıram, çünki inanıram ki, hər birimizin həyatında belə bir dönüş nöqtəsi olub və ya olacaq. Bu, mütləq qumar olmaya bilər, amma bu, sizi adi həyatınızdan çıxaran, sizə yeni perspektiv verən bir şey olmalıdır. Mən özüm üçün o anı tapdım, indi isə arxayınam ki, həyat gözəldir, çünki o, gözlənilməzdir. O günki qalibiyyət mənə sadəcə pul gətirmədi, o mənə güvən, sevinc, və ən əsası, həyata yenidən baxmaq bacarığı verdi. Mən indi bilirəm ki, hər gecə, hər oyun, hər mərc mənə bir şey öyrədir, və mən bu dərsləri sevə-sevə qəbul edirəm. Heç vaxt peşman olmamışam, çünki həyatda peşmançılıq deyil, təcrübə vacibdir. Və mən bu təcrübəni, bu hissləri, bu sevinci heç vaxt unutmayacağam. O vaxtdan bəri hər dəfə ekrana baxanda ürəyim daha sürətli döyünür, amma bu qorxudan deyil, bu maraqdan, bu həzzdandır. Və bilirəm ki, bu, mənimlə ömürlük qalacaq bir hissdir - qalibiyyətin, yeniliyin, sərbəstliyin hissi.