Θα ξεκινήσω από το τέλος, γιατί έτσι έχω συνηθίσει να θυμάμαι τις ιστορίες που αξίζουν: από την κορύφωση, από εκείνη τη στιγμή που η καρδιά σου χτυπάει δυνατά και ξέρεις ότι κάτι άλλαξε μέσα σου. Αλλά για να φτάσω εκεί, πρέπει να σας πάω πίσω, περίπου δύο μήνες πριν, σε μία υγρή και μίζερη βραδιά του Ιουνίου, όπου η βροχή χτυπούσε τα τζάμια με τόσο πείσμα που έμοιαζε να θέλει να σπάσει το γυαλί. Θυμάμαι ότι καθόμουν στην κουζίνα μου, με έναν καφέ που είχε κρυώσει τρεις φορές και εγώ τον ξαναζέσταινα στον φούρνο μικροκυμάτων σαν ηλίθιος, ενώ στην τηλεόραση έπαιζε μία ταινία που η πλοκή της μου είχε ξεφύγει εντελώς. Είχα εκείνη την αίσθηση της στασιμότητας, ξέρετε, που νιώθεις όταν η ζωή σου κυλάει σαν ρυάκι που δεν πάει πουθενά, όταν η καθημερινότητα είναι τόσο προβλέψιμη που θα μπορούσες να γράψεις το πρόγραμμά σου με κλειστά μάτια. Δουλειά, σπίτι, ύπνος, ξανά απ'την αρχή. Και η βροχή, εκείνη η ατελείωτη βροχή, έκανε τα πάντα πιο βαρετά, σαν να είχε ρίξει μία γκρίζα κουβέρτα πάνω στην πόλη και πάνω στη διάθεσή μου.
Ήμουν εκεί, χαζεύοντας στο κινητό μου, όταν το μάτι μου έπεσε σε μία διαφήμιση που δεν είχα δώσει σημασία τις προηγούμενες φορές. Ήταν μία εφαρμογή με ένα όνομα που ακουγόταν εξωτικό, σχεδόν σαν όνομα διακοπών σε κάποια χώρα που δεν έχω πάει ποτέ. Συνήθως, όταν βλέπω τέτοιες διαφημίσεις, τις προσπερνώ με την ταχύτητα του φωτός, γιατί έχω μάθει να μην εμπιστεύομαι τα πράγματα που υπόσχονται διασκέδαση με ένα κλικ. Αλλά εκείνη τη βραδιά, η βροχή έπεφτε τόσο αλύπητα, και η σιωπή του σπιτιού ήταν τόσο βαριά, που είπα «τι στο καλό, ας το δω». Χωρίς δεύτερη σκέψη, σχεδόν μηχανικά, έκανα αυτό που θα έκανε ο καθένας που βαριέται θανάσιμα: κατέβασα την εφαρμογή. Δεν είχα την παραμικρή ιδέα τι ακριβώς ήταν, πώς λειτουργούσε, ή τι έπρεπε να περιμένω. Ήταν σαν να αγόραζες ένα βιβλίο από το εξώφυλλο, χωρίς να διαβάσεις την περίληψη στο πίσω μέρος. Και ξαφνικά, η οθόνη του κινητού μου φωτίστηκε με χρώματα που έσπασαν την γκρίζα μονοτονία του δωματίου. Ήταν η vavada aplikacja, ένα μικρό πολύχρωμο εικονίδιο που, χωρίς να το ξέρω τότε, θα γινόταν η αφορμή για μία από τις πιο αξέχαστες ιστορίες της χρονιάς.
Στην αρχή, το αντιμετώπισα με μία σκεπτικιστική περιέργεια. Δεν έβαλα ούτε ένα ευρώ. Απλά περιπλανήθηκα στους διαδρόμους της εφαρμογής, κοίταξα τα διάφορα παιχνίδια, τα φρουτάκια με τα φώτα που αναβόσβηναν, τα τραπέζια με τους ζωντανούς ντίλερ που χαμογελούσαν σαν να ήταν σε στούντιο τηλεόρασης. Υπήρχε ένα χάος, αλλά ένα όμορφο χάος, σαν λαϊκή αγορά τη νύχτα με όλα τα φώτα αναμμένα. Και ενώ το μάτι μου γλιστρούσε πάνω στις εικόνες, ένιωσα ένα περίεργο ξύπνημα μέσα μου. Ήταν σαν να τίναζα τη σκόνη από ένα παλιό ράφι, μία σκόνη που είχε μαζευτεί χρόνια από την έλλειψη συγκίνησης, από το φόβο μη κάνω λάθος, από το να είμαι συνέχεια ο συνετός, ο μετρημένος, αυτός που υπολογίζει τα πάντα. Και τότε, χωρίς να το πολυσκεφτώ, έκανα μία μικρή κατάθεση, τόσο μικρή που ούτε ο καφές που είχα αφήσει να κρυώσει δεν θα αγόραζα με αυτά τα λεφτά. Ήταν το τίμημα της περιέργειας, το τίμημα για να δω αν όλο αυτό είναι αλήθεια ή μία καλοστημένη ψευδαίσθηση.
Ξεκίνησα με το πιο απλό παιχνίδι, αυτό με τα φρούτα που όλοι γνωρίζουμε από τα παλιά. Το πρώτο πεντάλεπτο ήταν χάος. Έχανα, ξανάκερδα, ξανάχανα. Και όμως, δεν με ένοιαζε. Ήταν μία ιλαρή, σχεδόν παιδική διαδικασία, που μου θύμισε τα χρόνια όταν έπαιζα με τα κέρματα στα ηλεκτρονικά της γειτονιάς. Κάποια στιγμή, ανακάλυψα ένα παιχνίδι με μία ελληνική θεματική, με στήλες και μυθολογικά σύμβολα, και κόλλησα. Έπαιζα για ώρα, χωρίς καν να προσέχω την ώρα. Η βροχή είχε σταματήσει έξω, αλλά εγώ δεν το είχα καταλάβει. Είχα κλειστεί σε μία φούσκα, όπου το μόνο που είχε σημασία ήταν η επόμενη κίνηση, η επόμενη στροφή. Και ξαφνικά, σε μία από αυτές τις στροφές, η οθόνη πάγωσε για μισό δευτερόλεπτο, κι έπειτα φωτίστηκε ολόκληρη σαν να είχε πάρει φωτιά. Ένας συνδυασμός που δεν περίμενα, μία ευθυγράμμιση τόσο σπάνια που νόμιζα ότι η εφαρμογή μου έπαιζε ένα βιντεάκι με εφέ. Το ποσό που εμφανίστηκε μπροστά μου ήταν τόσο μεγάλο σε σχέση με την αρχική μου κατάθεση που ένιωσα μία ανατριχίλα να ανεβαίνει από τη σπονδυλική στήλη μέχρι τον λαιμό μου. Ένα κέρδος σχεδόν δεκαπλάσιο. Πάγωσα.
Τώρα, σκεφτείτε με. Είχα ένα σημαντικό ποσό μπροστά μου, που είχα κερδίσει μέσα σε μία ώρα, χωρίς στρατηγική, χωρίς ταλέντο, απλά με την καθαρή τύχη και μία ξαφνική ριπή αδρεναλίνης. Το λάθος που θα έκανε ο περισσότερος κόσμος, το λάθος που περίμενα ακόμα και από τον εαυτό μου, θα ήταν να συνεχίσω, να ρισκάρω τα πάντα σε μία προσπάθεια να διπλασιάσω ή να τριπλασιάσω. Ήμουν ζωντανός, ένιωθα σχεδόν παντοδύναμος. Και όμως, κάτι μέσα μου λειτούργησε σαν φρένο. Ίσως ήταν η ηλικία, ίσως οι ατέλειωτοι καφέδες που είχα πιει, ίσως το γεγονός ότι η βροχή είχε σταματήσει και το μόνο που άκουγα ήταν η σιωπή του σπιτιού. Έκλεισα την εφαρμογή. Όχι, δεν έτρεξα να κάνω ανάληψη, δεν ήμουν τόσο ψύχραιμος. Απλά έβαλα το κινητό κάτω, σηκώθηκα, και βγήκα στο μπαλκόνι να αναπνεύσω τον καθαρό αέρα που μύριζε υγρή γη. Η θέα της νύχτας, με τα νερά να στάζουν από τις μαρκίζες και τα φώτα των αυτοκινήτων να τρεμοπαίζουν μακριά, με έβαλε σε μία κατάσταση απόλυτης γαλήνης. Εκεί, με την αναπνοή μου βαθιά, συνειδητοποίησα ότι αυτό που είχα κερδίσει δεν ήταν απλά χρήματα. Είχα κερδίσει μία μάχη ενάντια στην παρορμητικότητά μου. Είχα δείξει ότι μπορώ να κερδίζω και να σταματάω, να απολαμβάνω το τρόπαιο χωρίς να πέσω στην παγίδα της απληστίας.
Το επόμενο πρωί, με μία ψυχραιμία που δεν πίστευα ότι είχα, ξαναμπήκα στην εφαρμογή, όχι για να παίξω, αλλά για να κάνω την ανάληψη. Ένιωθα σαν να έκλεινα ένα κεφάλαιο μυθιστορήματος. Και εκεί, στη σελίδα των συναλλαγών, συνειδητοποίησα ένα δεύτερο κέρδος, ακόμα πιο σημαντικό. Είχα χρησιμοποιήσει την vavada aplikacja με τρόπο τόσο ήρεμο, χωρίς άγχος, χωρίς προσδοκίες, που είχα απολαύσει κάθε στιγμή, από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν είχε μείνει καμία πικρία, καμία ανησυχία, κανένα «αν είχα κάνει αλλιώς». Ήταν σαν να είχα πάει σε μία συναυλία που μου άρεσε και να είχα φύγει πριν την τελευταία παράφωνη νότα. Αυτό το συναίσθημα, σας το ορκίζομαι, άξιζε περισσότερο από το ίδιο το ποσό. Όταν πια το βρήκα στον τραπεζικό μου λογαριασμό, λίγες ώρες αργότερα, αγόρασα ένα σετ από ακουστικά που ήθελα εδώ και χρόνια, ακουστικά που δεν τολμούσα να πάρω γιατί τα θεωρούσα πολυτέλεια. Και εκείνα τα ακουστικά, με τα οποία ακούω τώρα μουσική καθώς περπατάω, είναι για μένα η απτή υπενθύμιση ότι η τύχη δεν είναι μόνο να κερδίζεις, αλλά και να ξέρεις πώς να διαχειριστείς ό,τι σου έρχεται.
Από τότε, η σχέση μου με το κινητό μου, και με όλες τις εφαρμογές που το γεμίζουν, άλλαξε ριζικά. Δεν ψάχνω πια να γεμίσω τον χρόνο μου χωρίς νόημα. Κάθε φορά που ανοίγω την εφαρμογή, είναι με μία συγκεκριμένη διάθεση, σχεδόν σαν να διαλέγω ένα βιβλίο από μία βιβλιοθήκη. Δεν έχω γίνει κανένας μάστορας του παιχνιδιού, σας το διαβεβαιώνω. Δεν έχω μάθει καμία στρατηγική, ούτε στοιχηματίζω βάσει στατιστικών. Το μόνο που κάνω είναι να διασκεδάζω, να δοκιμάζω την τύχη μου με έναν τρόπο που να μην με επηρεάζει συναισθηματικά, και να σταματάω την ώρα που πρέπει. Εκείνο το βράδυ του Ιουνίου, η βροχή με οδήγησε σε μία αναπάντεχη περιπέτεια, και η εφαρμογή με έβαλε στη διαδικασία να ανακαλύψω πτυχές του εαυτού μου που νόμιζα ότι είχαν χαθεί. Η έκπληξη, η συγκίνηση, ακόμα και η στιγμιαία ανησυχία, όλα αυτά μου έδωσαν μία γεύση ζωής που είχα στερηθεί.
Σήμερα, όταν κάποιος με ρωτάει για εκείνη την εφαρμογή, δεν μιλάω για τα κέρδη μου. Μιλάω για την αίσθηση της ανακάλυψης, για τον τρόπο που μία τυχαία στιγμή ανίας μπόρεσε να εξελιχθεί σε μία υπενθύμιση ότι η ζωή είναι γεμάτη μικρές εκπλήξεις, αρκεί να είσαι ανοιχτός να τις δεχτείς. Και κάθε φορά που βάζω τα ακουστικά μου και ακούω το αγαπημένο μου τραγούδι, θυμάμαι εκείνη τη νύχτα, το μουσκεμένο μπαλκόνι και την αίσθηση ότι έκανα το σωστό. Όχι επειδή κέρδισα, αλλά επειδή κέρδισα την εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Αυτό, φίλοι μου, είναι ένα δώρο που δεν μπορεί να το αγοράσει κανένας, ούτε καν με την καλύτερη προσφορά. Και αν μία μέρα σας τύχει να βρεθείτε σε μία βροχερή νύχτα, με το κινητό στο χέρι και την περιέργεια να χτυπάει την πόρτα σας, θυμηθείτε να μην παίρνετε τίποτα πολύ σοβαρά. Παίξτε, γελάστε, σταματήστε όταν νιώσετε ότι φτάσατε στην κορυφή του κύματος, και μετά απλά... βγείτε να δείτε τον ουρανό να καθαρίζει. Αξίζει και μόνο για τη θέα.