Yadımdadır, o gün Gəncədə hava elə isti idi ki, asfalt əriyirdi, küçələrdə heç kim görünmürdü, hamı evlərinə çəkilib kondisionerin altında oturmuşdu. Mən qırx iki yaşımda, bir vaxtlar böyük arzularla açdığım kiçik mebel mağazasının sınıq kürsüsündə oturmuşdum, qarşımda isə boş vitrin, boş kassa, boş ümidlər. İki il idi ki, işlər getdikcə pisləşirdi, əvvəlcə müştərilər azaldı, sonra borclar yığıldı, ən sonda isə arvadım dedi ki, "bu belə davam edə bilməz, sən özünü bu mağazaya həbs etmisən". O gün axşam evə gedəndə heç kim yox idi, arvadım uşaqları götürüb anasının yanına getmişdi, mən isə tək qalmışdım, dörd divar arasında, telefonumun işığı ilə. Elə həmin gecə nəsə axtarırdım, nə axtardığımı özüm də bilmirdim, bəlkə bir qaçış yolu, bəlkə bir nəfəs alma yeri. Birdən qarşıma bir sayt çıxdı, adını əvvəllər də eşitmişdim, amma heç vaxt ciddi qəbul etməmişdim. Açdım, baxdım, oxudum. Elə ilk dəqiqələrdən gördüm ki, burada güncel giriş deyilən bir şey var, yəni platforma hər gün yenilənir, hər gün yeni imkanlar təqdim edir. Bu məni təəccübləndirdi, çünki əvvəllər eşitdiyim platformalar köhnəlib qalırdı, heç nə dəyişmirdi. Qeydiyyatdan keçdim, adımı yazdım, e-poçtumu təsdiqlədim və bir anda özümü elə bir yerdə tapdım ki, heç vaxt ora düşəcəyimi düşünməzdim.
İlk dəfə cəmi otuz manat yatırdım, bu mənim üçün böyük bir məbləğ deyildi, sadəcə bir günlük yemək xərci idi. Oyun seçimi çox idi, hər zövqə uyğun bir şey vardı, mən də qərar verdim ki, sadə bir slot oynayım, üzərində qədim şəhər simvolları var idi, qalalar, körpülər, çaylar. Düyməyə basdım, ekran fırlandı, ürəyim döyünməyə başladı, elə bil ki, uşaqlıqda ilk dəfə atama mağazada kömək edəndə hiss etdiyim həyəcanın eynisi idi. İlk cəhd heç nə gətirmədi, ikinci də, üçüncü də. Amma mən davam etdim, çünki hiss edirdim ki, nəsə yaxınlaşır. Dördüncü cəhddə ekran dayandı və qarşımda üç eyni simvol düzüldü. Kiçik bir məbləğ idi, cəmi qırx manat, amma sevincim elə böyük idi ki, sanki milyon qazanmışdım. O gecə yatmadım, səhərə qədər oynadım, bəzən uduzdum, bəzən qazandım, amma ən əsası, o boşluq hissi yox oldu. Sanki ekranın o tərəfində kimsə var idi, kimsə məni gözləyirdi. Səhər açılanda balansımda yüz manatdan çox pul vardı. İnanmaq istəmirdim. Ekrana baxıb bir neçə dəfə yoxladım, yenə də eyni rəqəm.
O anda düşündüm ki, bəlkə bu sadəcə təsadüfdür, bəlkə sabah hər şey itəcək. Amma itmədi. Bir həftə sonra yenidən oynadım və yenə qazandım. Bu dəfə iki yüz manat. Artıq mənim üçün bu sadəcə oyun deyildi, bir növ terapiya idi. Mağazanın borcları, arvadımın getməsi, tənhalığın verdiyi o ağırlıq bir kənara qoyulurdu, mən bir neçə saatlıq da olsa, başqa bir dünyaya qərq olurdum. Həmin dövrdə güncel giriş səhifəsini hər gün yoxlayırdım, çünki hər gün yeni bir bonus, yeni bir turnir, yeni bir imkan çıxırdı. Bu məni oyunda saxlayırdı, marağımı artırırdı, sanki hər gün yeni bir qapı açılırdı qarşımda. Təbii ki, hər şey həmişə qızıl kimi parlamırdı. Bəzən uduzduğum da olurdu. Bir dəfə bütün qazancımı itirdim və elə bil ki, içinə bir daş oturdu. Amma sonra düşündüm ki, bu da oyunun bir hissəsidir. Əsas odur ki, həddi aşmamaq, özünü itirməmək. Mən heç vaxt borc pul ilə oynamadım, heç vaxt mağazanın pulunu xərcləmədim. Sadəcə özümə ayırdığım kiçik bir büdcə vardı, o qədər.
Və inanıram ki, məhz bu məqam məni böyük itkilərdən qorudu. Onlayn kazino təcrübəsi mənə öyrətdi ki, bu sadəcə şans oyunu deyil, həm də bir intizam məsələsidir. Əgər özünü idarə edə bilirsənsə, bu, əyləncəli və hətta gəlirli bir hobbi ola bilər. Yox, əgər özünü itirirsənsə, o zaman hər şey cəhənnəmə çevrilir. Mən ortada qalmağı seçdim və bu, mənim üçün ən doğru qərar oldu. Bir neçə ay sonra artıq bu platformada özümü evimdəki kimi hiss edirdim. Oyunçularla söhbətlər edirdim, təcrübə mübadiləsi aparırdım, bəzən birlikdə turnirlərdə iştirak edirdik. Bir dəfə hətta bir turnirdə birinci yerə çıxdım və min manat mükafat qazandım. O pulu mağazanın borclarına xərclədim, qalan hissəsini isə yeni məhsullar almaq üçün istifadə etdim. Yavaş-yavaş işlər düzəlməyə başladı, müştərilər qayıtdı, vitrin yenidən doldu. Arvadım da uşaqlarla geri qayıtdı, amma bu dəfə münasibətimiz fərqli idi, çünki mən artıq o sınıq, ümidsiz adam deyildim.
Bir axşam arvadıma hər şeyi danışdım, necə başladığını, necə davam etdiyini, nə qazandığımı, nə itirdiyimi. O əvvəlcə narahat oldu, dedi ki, "bu nədir ki, sən oturub kompüterin qarşısında pul oynayırsan?" Amma sonra gördü ki, mən özümü idarə edirəm, heç nəyi aşmıram, ailəmə zərər vermirəm. Və ən əsası, gördü ki, bu mənə bir nəfəs alma yeri verir, bir qaçış yolu, bir terapiya. O da qəbul etdi, hətta bəzən yanımda oturub mənə məsləhət verirdi, hansı oyunu oynayım, hansına yox. O günlərdə güncel giriş səhifəsində yeni bir turnir gördüm, mükafat fondu çox böyük idi, mən də qərar verdim ki, iştirak edim. Bir həftə hazırlaşdım, strategiya qurdum, özümə limit qoydum. Turnir günü ürəyim elə sürətlə döyünürdü ki, sanki sinəmdən çıxacaqdı. Oyun başladı, saatlar keçdi, mən diqqətlə oynadım, heç nəyi risk etmədim. Axırda ikinci yerə çıxdım və iki min manat mükafat qazandım. O pulu uşaqların təhsilinə xərclədim, onlara yeni kompüter aldım, arvadıma isə illərdir istədiyi bir üzük. Onların üzündəki təbəssümü görəndə anladım ki, bu qazanc sadəcə pul deyil, həm də bir sevincdir, bir paylaşmadır.
Əlbəttə, mən heç vaxt bu pulu ailəmin tələbatı üçün əsas mənbə kimi görmədim. Mağazam var, işim var, bu isə sadəcə əlavə bir şeydir. Amma yenə də o hiss gözəldir. İnsan qazananda sadəcə pul qazanmır, özünə inamını da qazanır. Mən bunu yaşadım. İndi geriyə baxanda düşünürəm ki, bəlkə də o gün telefonuma gələn o reklam sadəcə təsadüf deyildi. Bəlkə də həyat mənə bir qapı açırdı, mən isə o qapıdan içəri girdim. Və içəridə məni gözləyən şey qorxu deyildi, əksinə, bir yeni dünya idi. Bu dünyada həm şans var, həm də risk. Həm sevinc var, həm də məyusluq. Amma ən əsası, bu dünyada özünü tanımaq imkanı var. Mən özümü tanıdım. Bildim ki, mən həddi aşmayan, özünü idarə edən bir insanam. Və bu, hər hansı bir qazancdan daha dəyərlidir. Bu gün də ara-sıra oynayıram. Çox deyil, həftədə bir-iki dəfə, bir neçə saat. Bu mənim üçün bir istirahət növüdür, bir hobbidir. Dostlarıma da tövsiyə edirəm, amma həmişə deyirəm: "Ehtiyatlı olun, özünüzü itirməyin, sadəcə əylənmək üçün oynayın." Çünki bilirəm ki, bu sahədə uğur qazanmağın açarı məhz budur. Əgər sən bu oyunu bir gəlir mənbəyi kimi görürsənsə, o zaman risk çox böyükdür. Amma əgər sən bunu bir əyləncə kimi görürsənsə, o zaman hər şey daha asan və daha gözəl olur. Mən bu yolu seçdim və bu yolda davam edirəm. Və hər dəfə ekranın qarşısına oturanda o ilk gecəni xatırlayıram. O həyəcanı, o sevinci, o təəccübü. Və düşünürəm ki, həyatda bəzən elə anlar olur ki, sadəcə bir qərar verirsən və o qərar sənin həyatını dəyişir. Mənim üçün o qərar o gecə, o reklamla başladı. Və indi geriyə baxanda deyirəm ki, yaxşı ki, o qapını açdım. Yaxşı ki, o yola girdim. Çünki bu yol mənə sadəcə pul deyil, həm də bir inam, bir təcrübə, bir xatirə gətirdi. Və mən bu xatirəni həmişə qəlbimdə saxlayacağam.