Είμαι πενήντα έξι χρονών, συνταξιούχος καθηγητής μαθηματικών, και πάντα πίστευα ότι οι αριθμοί έχουν μια λογική, μια τάξη, έναν κανόνα που δεν παραβιάζεται. Στη ζωή μου δίδασκα εξισώσεις, πιθανότητες, στατιστική, και πάντα κορόιδευα όσους πίστευαν στην τύχη, λέγοντας ότι η τύχη είναι απλώς άγνοια των νόμων της πιθανότητας. Η γυναίκα μου, η Ειρήνη, έφυγε από τη ζωή πριν από τρία χρόνια, και από τότε το σπίτι μας στα Βριλήσσια έγινε ένα μεγάλο, ήσυχο κουτί γεμάτο αναμνήσεις και σιωπή. Τα παιδιά μου, ο Αλέξανδρος και η Μαρία, ζουν στο εξωτερικό, ο ένας στο Λονδίνο και η άλλη στο Μόναχο, και με παίρνουν τηλέφωνο κάθε Κυριακή, πάντα με την ίδια ερώτηση: «Πώς είσαι, μπαμπά;» Και εγώ πάντα απαντώ το ίδιο: «Μια χαρά, παιδιά μου, μια χαρά.» Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι μέρες μου είχαν γίνει μια ατέλειωτη επανάληψη από πρωινό καφέ, εφημερίδα, βόλτα στο πάρκο, μεσημεριανό ύπνο, και βραδινή τηλεόραση. Μια ρουτίνα που με κρατούσε ζωντανό αλλά δεν με έκανε να νιώθω ζωντανός. Ένα βράδυ του Φεβρουαρίου, καθώς έψαχνα κάτι να διαβάσω στο tablet μου, έπεσα πάνω σε μια διαφήμιση για το vavada casino bonus, μια προσφορά καλωσορίσματος για νέους παίκτες, και κάτι μέσα μου, κάτι που δεν μπορούσα να εξηγήσω με μαθηματικούς όρους, με έκανε να πατήσω το κλικ.
Δεν το είχα ξανακάνει ποτέ αυτό. Στη ζωή μου είχα παίξει μόνο προπό, σε εκείνα τα πρακτορεία του ΟΠΑΠ στη γειτονιά, και πάντα με ποσά των δύο και τριών ευρώ, καθαρά για την παρέα, για το τελετουργικό, για την αίσθηση ότι ανήκω σε μια ομάδα ανθρώπων που μοιράζονται την ίδια ελπίδα για ένα βράδυ. Αλλά το online καζίνο ήταν κάτι άγνωστο, κάτι που το έβλεπα σαν έναν μαθηματικό γρίφο, ένα σύστημα πιθανοτήτων που μπορούσα να αναλύσω, να μελετήσω, να κατανοήσω. Έφτιαξα λογαριασμό με ένα ψευδώνυμο, κάτι σαν «Μαθηματικός56», και κατάθεσα πενήντα ευρώ, όχι περισσότερα, γιατί ήξερα ότι αν έχανα, δεν θα με ένοιαζε, και αν κέρδιζα, θα ήταν ένα μπόνους, ένα μικρό δώρο στη σύνταξη. Άρχισα να περιηγούμαι στα παιχνίδια, και κατέληξα σε ένα με θέμα την αρχαία Ρώμη, με μονομάχους, ασπίδες και χρυσά νομίσματα. Μου φάνηκε ταιριαστό, γιατί η Ρώμη ήταν πάντα ένα από τα αγαπημένα μου θέματα, και οι μαθητές μου πάντα γελούσαν μαζί μου όταν έβαζα ερωτήσεις από τη ρωμαϊκή ιστορία στις εξετάσεις.
Οι πρώτες περιστροφές ήταν αργές, σχεδόν τελετουργικές, και τα κέρδη ήταν μικρά, αλλά αρκούσαν για να με κρατήσουν. Ένιωθα μια παράξενη ηρεμία, μια συγκέντρωση που δεν είχα νιώσει εδώ και χρόνια, από τότε που έλυνα προβλήματα στον πίνακα και έβλεπα στα μάτια των μαθητών μου την σπίθα της κατανόησης. Κάποια στιγμή, τα κέρδη μου έφτασαν τα ογδόντα ευρώ, και σκέφτηκα να σταματήσω. Αλλά δεν το έκανα. Όχι από απληστία, αλλά επειδή είχα αρχίσει να απολαμβάνω την αναμονή, εκείνα τα δευτερόλεπτα πριν σταματήσουν τα σύμβολα, που η καρδιά μου χτυπούσε λίγο πιο γρήγορα, σαν να περίμενε κάτι που δεν ήξερε. Συνέχισα, με μικρότερα ποσά, δοκιμάζοντας διάφορα παιχνίδια. Έπαιξα ένα με θέμα τη θάλασσα, με δελφίνια και θησαυρούς, και κέρδισα άλλα σαράντα ευρώ. Έπαιξα ένα με ζαχαρωτά, που μου φάνηκε ανόητο αλλά διασκεδαστικό, και έχασα τα μισά. Δεν με πείραξε. Ήταν σαν να είχα βγει για ψώνια και να είχα αγοράσει δύο πράγματα: ένα που μου άρεσε και ένα που το μετάνιωσα. Κι όμως, δεν ένιωθα τύψεις. Ένιωθα μια παράξενη ελευθερία, σαν να είχα σπάσει έναν άγραφο κανόνα που μου είχαν επιβάλει από παιδί, ότι οι άνθρωποι της ηλικίας μου δεν ρισκάρουν, δεν παίζουν, δεν τολμούν.
Και τότε, εκεί γύρω στα μεσάνυχτα, άνοιξα ένα παιχνίδι που δεν είχα ξαναδεί. Είχε ένα θέμα με αρχαία ελληνικά ναυάγια, με αμφορείς και χρυσά νομίσματα, και μια μουσική που θύμιζε κάτι μεταξύ Ζορμπά και ταινίας περιπέτειας. Έβαλα ένα ευρώ, και στην τρίτη περιστροφή, τρία σύμβολα με αμφορείς ευθυγραμμίστηκαν. Η οθόνη γέμισε φως, και μια φωνή ανακοίνωσε ότι είχα κερδίσει ένα μπόνους παιχνίδι. Δεν ήξερα τι σήμαινε αυτό, αλλά ακολούθησα τις οδηγίες. Με έβαλε να διαλέξω ανάμεσα σε τρία σεντούκια, και διάλεξα το μεσαίο, χωρίς λόγο. Άνοιξε, και μέσα ήταν ένας πολλαπλασιαστής πενήντα. Κοίταξα τον αριθμό στην οθόνη. Χίλια πεντακόσια ευρώ. Έμεινα ακίνητος, με τα χέρια μου να αιωρούνται πάνω από το πληκτρολόγιο, και μια φωνή μέσα μου να λέει ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σε ανθρώπους σαν εμένα, σε συνταξιούχους καθηγητές με κουρασμένα μάτια και άδεια βράδια. Αλλά ήταν εκεί. Πραγματικό. Το επιβεβαίωσα, το ξαναεπιβεβαίωσα, και μετά έκλεισα το tablet και έμεινα να κοιτάζω το ταβάνι, νιώθοντας μια ζεστασιά να απλώνεται στο στήθος μου, σαν να είχα πιει ένα ποτήρι κρασί με άδειο στομάχι.
Δεν το είπα σε κανέναν. Ούτε στα παιδιά μου, ούτε στους φίλους μου, ούτε στον γείτονα που με ρωτούσε κάθε πρωί αν είμαι καλά. Φοβόμουν ότι θα με κοιτούσαν με αποδοκιμασία, ότι θα με έβλεπαν σαν έναν ηλικιωμένο που είχε χάσει τον έλεγχο. Αλλά ταυτόχρονα, ένιωθα μια κρυφή χαρά, ένα μικρό μυστικό που μου ανήκε. Την επόμενη μέρα, πήγα στην τράπεζα και έκανα ανάληψη. Τα χρήματα ήταν εκεί, ζεστά, χειροπιαστά. Δεν τα σπατάλησα σε πολυτέλειες. Πλήρωσα ένα μέρος του δανείου του γιου μου, αγόρασα έναν καινούργιο υπολογιστή για την εγγονή μου, και έβαλα τα υπόλοιπα σε έναν κουμπαρά, για ώρα ανάγκης. Δεν το ξαναέκανα. Δεν έγινα τακτικός παίκτης, δεν άρχισα να παίζω κάθε βράδυ. Αλλά εκείνο το βράδυ, εκείνο το μοναδικό βράδυ, μου έδωσε κάτι που δεν περίμενα. Μου έδωσε την αίσθηση ότι η ζωή μπορεί να σου φέρει εκπλήξεις ακόμα και όταν όλα μοιάζουν προδιαγεγραμμένα, ότι ακόμα και ένας συνταξιούχος καθηγητής με κουρασμένα μάτια μπορεί να νιώσει για λίγο σαν πρωταγωνιστής μιας ιστορίας που δεν είχε γράψει ο ίδιος. Και κάθε φορά που περνάω από το tablet, που τώρα το έχει πάρει η εγγονή μου για τα παιχνίδια της, θυμάμαι εκείνο το χρυσό φως, τη μουσική, και το συναίσθημα ότι για μια στιγμή, όλα ήταν δυνατά. Δεν ξέρω αν θα το ξανακάνω. Ίσως μια μέρα, αν νιώσω πάλι εκείνη την ανεξήγητη ανυπομονησία, αν πέσω πάλι πάνω σε ένα vavada casino bonus, που μου προσφέρει δωρεάν περιστροφές χωρίς κατάθεση. Αλλά προς το παρόν, κρατάω την ανάμνηση, και χαμογελώ. Ήταν ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα, που όμως έγινε ένα βράδυ που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Και αυτό, για μένα, είναι το πιο σημαντικό κέρδος.