Adım Teymurdur, qırx yaşım var və Bakıda təcili yardım həkim işləyirəm. Bu işi iyirmi ildir görürəm, gecə növbələri mənim üçün artıq adi bir şeyə çevrilib. İnsanlar yatanda biz işə başlayırıq, insanlar oyananda biz yatmağa gedirik. Bu ritm insanı yorur, amma eyni zamanda elə bir sakitlik verir ki, onu başqa heç yerdə tapa bilmirsən. Ambulansın sirenası, təcili çağırışlar, xəstələrin üzləri, qohumların göz yaşları — hamısı mənim gündəlik həyatımın bir parçasıdır. Amma keçən ilin yanvarında elə bir gecə oldu ki, indiyə qədər unutmuram.
Həmin gecə növbə ağır keçmişdi. Üç çağırış, iki ağır xəstə, bir də yolda dünyasını dəyişən bir qoca kişi. Saat səhər üçdə növbəni təhvil verdim, evə qayıtdım, üzümü yudum, çarpayıya uzandım. Amma yuxu gəlmədi. Beynim hələ də o gecənin hadisələri ilə məşğul idi, gözlərimi yumsam da, o üzləri, o səsləri görürdüm. Belə gecələrdə mən adətən televizora baxıram, ya da kitab oxuyuram, amma bu dəfə heç birinə həvəsim yox idi. Telefonu götürdüm, elə-belə, heç nə düşünmədən ekranı sürüşdürməyə başladım. Elə həmin anlarda həmkarlarımdan biri — Rəşad — mesaj yazdı. O da gecə növbəsində idi, yazırdı ki, ay Teymur, yatmırsan? Mən yazdım ki, yox, yata bilmirəm. O da yazdı ki, mən də, gəl sənə bir şey göstərim. Sonra mostbet зеркало на сегодня linkini göndərdi və dedi ki, bu saytda oyunlar var, vaxt keçirmək üçün yaxşıdır, mən də bəzən gecə növbələrində açıram, beynimi boşaldıram.
Mən əvvəlcə güldüm, yazdım ki, ay Rəşad, sən də uşaq olmusan, həkim adamsan, nə işin var bu oyunlarla. Amma o israrla yazdı ki, yox, bu sadəcə oyun deyil, bu bir növ istirahətdir, xüsusilə də bizim kimi gecə işləyən insanlar üçün. Mən susdum, amma beynimin bir küncündə o fikir qaldı. Ertəsi gün növbədən qayıdanda linki açdım, mostbet зеркало на сегодня səhifəsinə düşdüm və qeydiyyatdan keçdim. Adımı yazdım, e-poçtumu yazdım, şifrə qoydum. Hər şey sadə idi, heç bir çətinlik yox idi. Sonra balansıma kiçik bir məbləğ qoydum — elə ki, özümə də gülürdüm. Axı mən qırx yaşlı, iyirmi illik təcrübəsi olan bir həkiməm, nə işim var bu oyunlarla.
Amma elə həmin axşam başladım oynamağa və qəribəsi bu idi ki, ilk cəhddən qazandım. Çox deyildi, amma qazandım. Bu kiçik qələbə məndə elə bir hiss oyatdı ki, sanki içimdə yatmış bir uşaq oyandı — o uşaq ki, illərlə susmuşdu, indi isə gülürdü, oynayırdı, sevinirdi. Bir həftə ərzində mən bu oyunları gündəlik vərdişimə çevirdim. Hər gecə növbədən qayıdanda, yeməkdən sonra, yatmazdan əvvəl telefonu götürürdüm və bir neçə dəqiqə oynayırdım. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum, amma nəticədən asılı olmayaraq, o bir neçə dəqiqə mənim üçün bir növ terapiya idi. Beynim bütün gecənin yükündən azad olurdu, sadəcə simvollara, rəqəmlərə, işıqlara fokuslanırdım. Bu, meditasiya kimi bir şey idi, inanmazsınız. Bir axşam isə elə oldu ki, ekranda elə bir məbləğ göründü ki, gözlərimə inanmadım. O an telefonu əlimdən yerə saldım, sonra götürdüm, ekrana yenidən baxdım, sonra yenə baxdım. Rəqəm dəyişmirdi. Bu, real idi. Ürəyim elə sürətlə döyünməyə başladı ki, qulaqlarımda səsi eşidilirdi.
O gecə yatmadım. Oturdum, pəncərədən bayıra baxdım, Bakının işıqlarına baxdım və düşündüm ki, həyat bəzən elə gözlənilməz yerlərdən əl uzadır ki, insan heç inanmır. Səhər qazandığım pulun bir hissəsini çıxartmaq qərarına gəldim. Sistem bir neçə addım tələb etdi, sənədləri yoxladılar, mən də oturdum, gözlədim. Elə həmin anlarda anladım ki, bu, sadəcə pul deyil, bu, bir təcrübədir, bir dərsdir. Bir neçə gün sonra pul hesabıma düşdü. Mən o pulu götürdüm, anama zəng etdim, dedim ki, ana, sənə bir şey almaq istəyirəm. Anam əvvəlcə təəccübləndi, sonra sevindi, sonra soruşdu ki, hardan gəldi? Mən dedim ki, işdən, bonus aldım. Yalan demək istəmirdim, amma həqiqəti də deyə bilmirdim. Elə bir an idi ki, susmaq ən yaxşısı idi.
Bir həftə sonra yenidən həmin sayta girdim. Bu dəfə ehtiyatlı idim, çünki başa düşürdüm ki, hər şey şansdan ibarətdir və şans heç vaxt sabit qalmır. Amma yenə qazandım. Bu dəfə o qədər böyük deyildi, amma kifayət qədər idi. Mən artıq bu oyunlara aludə olmaqdan qorxurdum, çünki eşitmişdim ki, bu iş insanı içəri çəkə bilər, həyatını alt-üst edə bilər. Amma mən özümə söz verdim ki, həddi aşmayacağam. Və elə də etdim. Hər dəfə kiçik məbləğlərlə oynadım, heç vaxt borc almadım, heç vaxt itirdiyimi geri qazanmaq üçün tələsmədim. Çünki başa düşdüm ki, bu, sadəcə bir oyun deyil, bu, insanın özü ilə apardığı bir söhbətdir. Sən nə qədər təmkinli olsan, o qədər ağıllı qərarlar verə bilərsən. Xüsusilə də bizim kimi insanlar üçün bu təmkin çox vacibdir, çünki biz hər gün insan həyatı ilə məşğul oluruq, bizim beynimiz həmişə gərgin olur, bizə elə bir şey lazımdır ki, o gərginliyi azaltsın.
Yaz gələndə işdə vəziyyətim yaxşılaşdı. Məni baş həkim köməkçisi təyin etdilər, maaşım artdı, iş şəraitim yaxşılaşdı. Mən də qazandığım pulla kiçik bir bağ evi aldım — şəhərdən bir az kənarda, sakit, yaşıl, təmiz hava. İlk dəfə o evin həyətində oturub ağaclara baxanda elə bir rahatlıq hiss etdim ki, illərdir görməmişdim. Elə həmin günlərdə mostbet зеркало на сегодня səhifəsini yenidən açdım. Bu dəfə oynamadım, sadəcə baxdım. Düşündüm ki, bu sayt mənim həyatıma necə girdi. Bir gecə növbəsi, bir həmkarın mesajı, bir kiçik cəhd — və indi mən buradayam, bu təcrübəni yaşamışam. Mən başa düşdüm ki, bu oyunlar təhlükəli ola bilər, əgər sən həddi aşsan. Amma eyni zamanda, onlar bir fürsətdir, əgər sən ağıllı davransan.
Yay gələndə Rəşad məni bağ evinə gəldi. Oturduq həyətdə, çay içdik, söhbət etdik. O dedi ki, ay Teymur, eşitmişəm sən qazanmısan, necə oldu? Mən güldüm və dedim ki, bəli, oldu, amma ən vacibi o deyil. Ən vacibi o hissdir ki, sən özünü yenidən kəşf edirsən. Rəşad mənə baxdı, sonra güldü və dedi ki, sən dəli olmusan. Mən də güldüm, çünki bəlkə elə mən dəli olmuşdum, amma yaxşı mənada. O gün həyətdən çıxanda hava isti idi, günəş parlırdı, quşlar oxuyurdular. Mən dərin nəfəs aldım və anladım ki, həyat gözəldir, sadəcə bəzən bunu görmək üçün bir gecə növbəsi, bir həmkarın mesajı və bir kiçik cəhd lazımdır.
İndi geriyə baxanda düşünürəm ki, hər şey bir zəncir kimi bağlıdır. O yanvar gecəsi, o ağır növbə, o mesaj, o sayt, o ilk qələbə, o böyük qazanc, o ailə sevinci — hamısı bir-birinin ardınca gəldi və mənim hekayəmi yaratdı. Mən bu hekayəni danışmaqdan qorxmuram, çünki bu, mənim hekayəmdir. Bəlkə kimsə deyəcək ki, bu sadəcə şansdır, bəlkə kimsə deyəcək ki, bu sadəcə oyundur. Amma mən bilirəm ki, bu, mənim üçün bir qapı idi — bir qapı ki, mən onu açdım, içəri girdim, gördüm, öyrəndim və sonra öz iradəmlə çıxdım. Və ən vacibi odur ki, mən bu qapını açanda içəridə özümü tapdım. İndi Bakıda yaşayıram, işləyirəm, xəstələrə kömək edirəm, həftə sonları isə bağ evimə gedirəm. Axşamlar bəzən telefonu götürüb bir neçə dəqiqə oynayıram. Amma artıq bilirəm ki, həyatın əsl qazancı ekranda görünən rəqəmlərdə deyil, səhər xəstəni sağlam görəndə ürəyimdəki o istilik, anamın səsini eşidəndə içimdəki o rahatlıq, bağ evimdə oturub təbiətə baxanda hiss etdiyim o sakitlikdədir. Mən bunu öyrəndim. Və buna görə özümlə fəxr edirəm.