Elə günlər olur ki, insan heç nə etmək istəmir, amma eyni zamanda heç nə etməməkdən də darıxır. Mən də o günü məhz belə xatırlayıram — nə işə həvəsim var idi, nə də evdə qalmağa səbrim. Adım Turaldır, otuz səkkiz yaşım var, Bakıda bir oteldə qonaq qəbulu üzrə menecer kimi çalışıram. Gündəlik həyatım rezervasiyalar, qonaqların şikayətləri, otaq açarları və növbə cədvəlləri arasında keçir. Axşamlar evə qayıdanda isə adətən elə yorğun oluram ki, sadəcə divana uzanıb tavana baxmaq istəyirəm. Amma o gün fərqli idi — növbəm səhər bitmişdi, evdə tək idim, çöldə isə payızın o soyuq, rütubətli havası vardı ki, insanı evdən çıxmaqdan tamamilə soyudur.
Günorta yeməyindən sonra nəsə oxumaq istədim, amma kitabın ilk səhifəsində fikrim dağıldı. Televizoru açdım, kanalları gəzdim, heç nə cəlb etmədi. Telefonu əlimə götürdüm, sosial şəbəkələrdə gəzdim, eyni şəkillər, eyni xəbərlər. Elə bil bütün dünya mənim otel növbəmdən daha maraqlı bir şey etmirdi, amma mənə o maraqlı şeylərdən heç biri çatmırdı. Elə bu zaman yadıma düşdü ki, bir neçə həftə əvvəl otelimizə gələn bir qonaq, polyak bir iş adamı, söhbət arasında demişdi ki, səyahətləri zamanı boş vaxtlarında onlayn kazino oyunlarına baxır, çünki bu, ona stress atmаğa və gözləmə vaxtını faydalı keçirməyə kömək edir. Mən o zaman gülümsəmişdim, amma indi bu fikir qəribə şəkildə məntiqli görünürdü. Nə itirəcəyim var idi ki? Sadəcə boş bir günorta və bir az maraq.
Beləcə, telefonu götürüb internetdə gəzməyə başladım. Həmin platformanı tapdım, mostbet pul yukle bölməsinə daxil oldum və qeydiyyatdan keçdim. İlk baxışda hər şey sadə və rahat görünürdü — interfeys Azərbaycan dilində də mövcud idi, bu mənim üçün böyük üstünlük idi, çünki bəzən bu cür saytlar yalnız ingilis dilində olur və insan özünü bir az itirmiş hiss edir. Qaydaları oxudum, oyunların növlərinə baxdım, sonra düşündüm ki, kiçik bir məbləğ qoyub sınayım. Böyük uduş gözləmirdim, sadəcə bir neçə dəqiqə beynimi işdən və payızın rütubətli havasından yayındırmaq istəyirdim. İlk oyunu açdım, ekranda simvollar fırlanmağa başladı, səslər otağın səssizliyini pozdu. İlk cəhddə heç nə udmadım, ikincidə də. Amma qəribədir, bu məni əsəbiləşdirmədi — əksinə, içimdə bir oyanma hissi yarandı, sanki uzun müddət yatmış bir maraq oyanmışdı.
Üçüncü cəhddə isə ekranda elə bir kombinasiya göründü ki, bir anlıq donub qaldım. Uduş var idi — böyük deyildi, amma kifayət qədər nəzərə çarpacaq qədər idi. O an içimdəki sevinci təsvir etmək çətindir, çünki bu, sadəcə pul deyildi; bu, payız günortaının səssizliyində, tək bir evdə, adi bir istirahət gününün ortasında qəflətən gələn kiçik bir bayram idi. Gülümsədim, öz-özümə "bax, həyat hələ də sürprizlər göstərir" dedim. Sonra bir neçə dəqiqə də oynadım, amma artıq həvəs azalmışdı, çünki əsas hiss artıq alınmışdı. Telefonu yerə qoydum, çayımı içdim və pəncərədən bayıra baxdım. O günorta yuxu gəldi — sakit, dərin və qəribə dərəcədə rahat.
Axşam oyandığımda ilk işim telefonu yoxlamaq oldu. Hesabımdakı uduş yerində idi, heç bir problem yox idi. Bu, mənim üçün vacib idi, çünki əvvəllər onlayn platformalarla bağlı eşitdiyim hekayələr həmişə şübhəli olurdu — pul çıxarmaq üçün günlərlə gözləmək, gizli şərtlər, anlaşılmaz qaydalar. Amma burada hər şey şəffaf görünürdü. Bir neçə gün sonra həmin polyak qonaq yenidən otelimizə gəldi və mən ona dedim ki, onun məsləhəti ilə mostbet pul yukle edib sınadım və gözləmədiyim qədər xoş təcrübə oldu. O güldü və dedi: "Bax, sənə demişdim, hərdən beyni boşaltmaq lazımdır." Amma mən ona bir şeyi də əlavə etdim — bu, hər gün ediləcək bir şey deyil, sadəcə hərdən, həqiqətən darıxanda və ya beyni boşaltmaq lazım olanda ediləcək bir şeydir. Çünki mən özümü yaxşı tanıyıram — mən həddini bilməyən insan deyiləm, amma hər insanın içində bir az da olsa həddini aşa biləcək bir tərəf var.
O gündən sonra həyatımda böyük bir dəyişiklik olmadı, amma kiçik bir şey dəyişdi — mən başa düşdüm ki, bəzən insanın sadəcə bir neçə dəqiqəlik qaçışa ehtiyacı olur. Bu, mütləq pul udmaq deyil; bu, gündəlik stressdən bir anlıq uzaqlaşmaqdır. İndi hərdən, xüsusilə işdən sonra beynim yorulanda və ev səssiz olanda, telefonu açıb bir neçə dəqiqə oyunlara baxıram. Çox vaxt heç nə udmuram, bəzən kiçik bir şey uduram, amma əsas olan hissdir — o kiçik fasilə, o bir neçə dəqiqəlik "başqa dünya" hissi. Və bilirsiniz nədir ən gözəl tərəfi? O kiçik uduş mənə böyük bir dərs verdi: həyatda hər şeyə ciddi yanaşmaq lazım deyil, bəzən sadəcə bir az oynamaq, bir az gülmək, bir az da şansı sınamaq lazımdır. Çünki bəzən ən böyük uduş, udduğun pul deyil, qazandığın o kiçik sevinc anıdır — xüsusilə də otel növbəsindən sonra evdə tək qaldığın, çöldə payız yağışı yağan və telefonun ekranında qəflətən bir işıq parlayan o səssiz günortada.