Eshit, dugonam, sen hozir uxlamayapsanmi? Yaxshi, chunki men senga bir gap aytishim kerak, va buni hech kimga aytmaganman, hatto onamga ham. Men universitetning uchinchi kursida o'qiyman, va kechqurunlari yetkazib berish xizmatida ishlayman, ya'ni kuryerman. O'sha kuni kechqurun, soat o'n birda, men oxirgi buyurtmani yetkazib, velosipedimni do'kon yoniga qo'yib, dam olayotgan edim. Qo'limda sovuq choy solingan plastik stakan, cho'ntagimda esa telefon bor edi, va yonimdagi skameykada bir paket tuzli yeryong'oq yotardi — o'sha kuni ovqatlanishga vaqtim bo'lmagan, shuning uchun shuni tishlab o'tirardim. Havo salqin edi, ko'chada odam kam, faqat ba'zi mashinalar o'tib turardi, va men charchagan, lekin bir vaqtning o'zida g'alati darajada hushyor edim, chunki ertaga erta bilan darsim bor, lekin uyga borishni xohlamasdim.
O'sha paytda men telefonni ochib, ijtimoiy tarmoqlarni varaqlay boshladim, va bir reklama ko'zimga tashlandi — vavada kazino vavada rasmiy sayt vavada ishchi ko'zgu bugun uchun deb yozilgan edi, va men bir zum o'ylanib qoldim, chunki bunday narsalarni hech qachon sinab ko'rmaganman, hatto bu nima ekanini ham bilmasdim. Lekin charchoq va yolg'izlik — yomon narsa, dugonam, ular odamni har xil ishlarga undaydi. Men sahifani ochdim, o'qidim, tushunmadim, lekin ranglar va tugmalar meni o'ziga tortdi. Keyin u yerda vavada kazino vavada rasmiy sayt vavada ishchi ko'zgu bugun uchun haqida ko'proq ma'lumot borligini ko'rdim, va o'yladim: nahotki bu ham aldamchi bo'lsa? Lekin baribir, hech narsa yo'qotmayman, deb o'yladim, faqat qarab ko'raman. Ro'yxatdan o'tdim, lekin darhol o'ynamadim — avval velosipedimni tekshirib ko'rdim, chunki zanjiri bo'shab qolgan edi, va men uni tuzatib, keyin yana telefonimga qaytdim.
Kechqurun uyga qaytib, oshxonada o'tirib, bir piyola choy ichdim. Stol ustida issiq choy, bir bo'lak non va ozgina pishloq bor edi, onam esa qo'shni xonada uxlab qolgan edi, chunki erta ishga borishi kerak edi. Men o'sha sahifani yana ochdim, va bu safar ozgina pul tikdim — juda oz, bir kunlik kuryerlik daromadimning kichik bir qismi. Va bilasanmi nima bo'ldi? Avvaliga yutqazdim. Hammasi, deb o'yladim, bu ham aldamchi ekan, boshqa urinmayman, va hatto telefonni stolga tashlab, bir oz yig'lagim ham keldi, chunki charchagan edim va o'zimni ahmoq his qildim. Lekin keyin, choyimni ichib bo'lgach, yana bir marta ko'zdan kechirmoqchi bo'ldim, va birdan — yutdim. Ko'p emas, lekin yutdim. Yuraqim tez urdi, hatto onam uyg'onib «Nima bo'ldi, nega shunday qilyapsan?» deb so'radi, men esa «Hech narsa, shunchaki dars qilyapman» dedim. O'sha vavada ilovasidagi o'yinlarning xilma-xilligini ko'rib, hayron bo'ldim — turli xil o'yinlar, turli xil imkoniyatlar, lekin men o'zimni tutdim, faqatgina o'zimga yoqqan bitta o'yinni tanlab o'ynadim.
Keyingi ikki kun men o'yinga kirmadim — darslarim bor edi, kuryerlik ishlarim bor edi, va qo'shimcha ravishda velosipedim yana buzilib qoldi, uni tuzatishga to'g'ri keldi, va men ustaxonaga borib, ustaga pul to'lashim kerak edi, shuning uchun o'yin haqida o'ylashga vaqtim ham, kayfiyatim ham yo'q edi. Va bir kuni, darsdan keyin, kutubxonada o'tirib, telefonni oldim va yana o'sha sahifaga kirdim. Bu safar men ehtiyotkorroq yondashdim: ozgina pul tikdim, kutib turdim. Va yana yutdim, bu safar ancha kattaroq. Men hatto hayron bo'ldim, chunki bunday narsalarga ishonmasdim, lekin o'sha paytda dugonam Lola qo'ng'iroq qildi va «Qayerdasan, nega darsga kelmading?» deb so'radi, men esa «Kech qoldim, kechirasiz» dedim, lekin aslida darsni butunlay unutgandim. Shu bilan birga, men o'sha ilovadagi o'yinlarning xilma-xilligini ko'rib, hayron bo'ldim — turli xil o'yinlar, turli xil imkoniyatlar, lekin men o'zimni tutdim, faqatgina o'zimga yoqqan bitta o'yinni tanlab o'ynadim.
O'sha kechqurun men uyga qaytib, oshxonada o'tirib, bir piyola choy ichdim. Stol ustida endi yuvilgan piyola, yangi non va bir oz meva bor edi — o'zim olib kelgandim. Qo'shni Zulfiya opa devordan yana «Qizim, bugun nima gap?» deb so'radi. Men kulib javob berdim: «Hammasi joyida, opa, ishlayapman». U ham kulib, «Oq yuz, qizim» deb javob berdi. Men o'sha paytda o'zimni bir oz yengil his qildim. Charchoq hali ham bor edi, lekin ichimda bir ozgina xursandchilik, bir ozgina umid paydo bo'lgandi. Ertasiga darsga bordim, kutubxonada o'tirdim, lekin kechqurunlari endi menda bir ozgina dam olish usuli bor edi — telefonni olib, bir oz o'ynab, bir oz xursand bo'lib, keyin yotib uxlash. Bu men uchun katta o'zgarish emasdi, lekin kichik bir xursandchilik edi.
Ha, men hali ham katta pul yutganim yo'q, lekin men o'zimni yaxshi his qilyapman. Chunki men bir narsani angladim: hayotda har doim ham katta yutuqlar bo'lavermaydi, ba'zan kichik-kichik xursandchiliklar ham yetarli. Va yana bir narsani angladim: hech qachon o'zingni yo'qotmaslik kerak, har qanday o'yinda ham o'zingni tutish kerak. Men shuning uchun ham butun bu tajribamni senga aytib beryapman — balki sen ham bir kuni shunday hisni boshdan kechirasan, lekin o'zingni tut, haddingdan oshma. Men uchun bu shunchaki bir tajriba bo'ldi, bir ozgina xursandchilik, bir ozgina hayajon. Va men bu tajribadan xursandman. Xo'p, endi men yotib uxlayman, ertaga yana dars bor. Sen ham o'zingni ehtiyot qil, dugonam. Xayr.